Red centre, rainforest en Great Barrier Reef

Toritja/West McDonnel NP

AUSTRALIE • 20 JUL 2025 •

15 °C

Na het ontbijt op de kamer rijden we het rustige Alice Springs uit over de Larapinta Drive, al snel rijden we Toritja/ West McDonnel NP binnen. De permit voor dit nationale Park kochten we gisteren online en we kregen het advies om eerst naar de verste

bestemming te rijden. We sloegen dan ook af op de Namatjira Drive en volgden de rode bergrug die t landschap domineerde. De vlakte ervoor was begroeid met soort hoog gras, struiken en gumtrees. De rode aarde was daardoor minder zichtbaar. Na 1,5 u rijden kwamen we bij Ormiston Gorge. De rode wanden van de gorge toren uit boven de oase en de permanent gevulde waterpoel. Verleidelijk om hier te zwemmen? Ja!

Verstandig om hiervoor zwemmen? Nee!

Dode vissen dreven in t water, helaas.

De poel is met een paar honderd meter bereikbaar van de de parkeerplaats, makkie.

Onze volgende stop is belangrijk voor de oorspronkelijke bewoners van Australié, aboriginals. Bij Orche Pits treffen we een soort steengroeve waar verschillende bodemlagen omhoog geperst zijn. 1 van de lagen, de orche, gebruiken ze bv bij ceremoniën om met de rode kleur de huid te versieren. Nu nog steeds.

Eigenlijk loop je hier gewoon in een praktijkles geologie. Het blijft fascinerend, moeder Aarde.

Bij Ellery Creek big hole, picknicken we, de koeltas gaat open en we smullen van de pies van the Bakery.

Hier kijken we over het water tussen 2 kliffen door. En dat water is aantrekkelijk, voor Ilse dan. Zij gaat erin, goed ademen helpt, want t water is freezing. Heerlijk zegt ze dan ook nog.

Hierna draaien we terug de Larapinta Drive op, op naar Standley Chasm. Een smalle kloof van 80 mtr hoog. Onze permit geldt hier niet, deze kloof wordt 'uitgebaat' door lokale bewoners.

Wij zijn er kort na 14u, de shop is al dicht zegt ze, dus geen tickets meer te koop. Press 9999 and the gate will open. Klopt dat werkt, na 1 km lopen zien we de kloof, onderin staat water.

De wind giert er door heen. Weer prachtig.

De laatste stop van de dag is Simpson Gap.

Jaren terug hadden deelnemers van

Masterchef Australia daar een kookopdracht met inheems voedsel. De locatie schreef ik op

in mijn notities. En nu stond ik daar.....PRACHTIG en dankbaar.

Oh ja, vliegen vlogen er ook. Kruipen in je oor, neus etc..,tenminste bij de mannen…...bij Ilse niet. So far, so good.

We sloten de dag af met inslaan proviand voor de komende dagen en aten bij The Tavern.

Harde muziek, volle bak, sports op de schermen.

Ritje met de auto

AUSTRALIË • 21 JUL 2025 •

25 °C

De route was vrij simpel. Twee keer rechtsaf, één keer links. Maar wel verdeeld over ruim 400 kilometer. Eigenlijk zonder enig beeld of we onderweg nog bijzondere stops zouden kunnen maken, vertrokken we uit Alice Springs.

Er bleken onderweg ook geen bijzondere stops te zijn. Bij Erldunda Roadhouse hadden we een stop voor lunch en om te tanken. Halverwege de middag arriveerden we bij Kings Creek Station. Een camel farm met camping en aparte camps met luxere tenten. Na inchecken moesten we nog een paar kilometer doorrijden. Er stonden bolderkarren klaar om de spullen naar de tent te brengen. Eigen sanitair, een kingsize bed voor de oudjes en een swag voor de tiener. Lekker makkelijk: diner en ontbijt was inclusief. En hoe mooi is de hemel bij nacht zonder kunstlicht. Terwijl het buiten nogal hard waaide, kropen we onder de dekbedden en in de slaapzak.

Watarrka National Park

AUSTRALIE • 22 JUL 2025 •

14 °C

Kings Creek Station was onze uitvalsbasis omdat we graag de Rim walk bij Kings Canyon wilde wandelen. De tent was koud bij het opstaan, de autoruit bevroren. We warmden op bij ontbijt in de Bough Shed en gingen op pad.

Ilse's hoofd had al overuren gedraaid over de klim aan het begin van de wandeling. Wat een mindfuck....ze deed het gewoon, eigen tempo, half uurtje en boven zat berggeit Rens te wachten. We liepen langs de randen van de kloof en verbaasden ons over de route en het

uitzicht. De zon scheen, 16 graden, perfect!

Blauwe pijlen volgen en zelf je precieze route kiezen. De wandelaars werd letterlijk veel ruimte geboden. En hekken aan de rand, nee hoor! Via trappen stuk omlaag door de Garden of Eden en weer omhoog, om via de south rim echt af te dalen naar het eindpunt.

4 uur later keek IIse nog eens omhoog met lach op haar gezicht.

Terug bij de tent chillen we, en maken bagage klaar. Morgen op tijd weer op pad.

We kletsen met andere reizigers bij het avondeten in het café van KCS met een borrel erbij. Het leven is goed.

Yulara

AUSTRALIË • 23 JUL 2025 • 25 °C

De autoruit is vanochtend niet bevroren als we met gevulde kruiwagens bij de auto kwamen.

We waren blij met de omgekeerde airco, die onze tent in Mort Conway verwarmde bij het opstaan. We ontbijten in de Bough Shed, tanken (ruim 1 aus$ duurder per liter dan in Alice Springs)en gaan op pad.

Ruim 120 km terug over Laritja road. Onderweg zagen we nog paarden die bij Angas Downs horen, een grote veehouder hier. Kamelen en rundvee maakten het wildlife compleet.

We draaien de Lasseter Highway op ri Uluru.

Voor Curtin Springs (CS) werden we gefopt....,mt Conner in de verte. Klimmend een rode duin op aan de andere kant van de weg, gaf zicht op een zoutmeer. Mooi om dat contrast te zien met de rode aarde.

Na een koffie break en wc bij CS worden we steeds enthousiaster.

En dan is het toch zover...in de verte, zo'n 30 km verderop zien we de monoliet Uluru en Kata Tjuta liggen. bij Sandy way rest area kunnen we stoppen en genieten we met onze voeten in het losse rode zand van het uitzicht.

In de auto maken we het plan vanavond de sunset bij Uluru te gaan zien. Bij Ayers rock resort eten we wat en bezoeken kort de Gallery of Central Australia. Prachtige kunst, de herkenbare stijl met alle stippen van de oorspronkelijke bewoners.

Kort na 15u checken we in bij Ayers Rock Campground en droppen spullen in de eenvoudige cabin. Sanitair delen we met de andere campinggasten. Het is prima schoon.

Met volle koeltas, snacks, vouwstoelen en camera's gaan we ri de sunset viewing area.

Bij de poort scannen we onze permit voor dit

NP, en ja hoor Uluru wordt groter en groter. We kiezen 1 van de vele plekken uit en installeren ons. Blij met onze vouwstoelen die we juist hiervoor gekocht hadden in Alice Springs. Het is zwaarbewolkt, toch vullen de plaatsen om ons heen. Veel mensen zijn bezorgd of de monoliet wel van kleur zou veranderen. We hebben geduld en snacken ondertussen.

En ja hoor!! De lucht verandert van kleur...de ondergaande zon piept tussen de wolken door..en Uluru kleurt ook, van donkeroranje naar fel oranje en naar grijzig..., fantastisch. En dan kijken we achterom..,.daar is de hemel ook zo rood.

We knijpen elkaar! Ja, het is echt waar en wij waren erbij.

In t donker rijden we terug en vangen een glimp op van de droneshow Wintjiri Wiru, wat de reis van de lokalen uitbeeldt.

Tevreden stappen we ons bed in, morgenvroeg op....na een zonsondergang komt een ..zonsopgang.

Olgas

AUSTRALIE • 24 JUL 2025 • 

25 °C

Het is echt vakantie. De wekker gaat om 5:45 af. Snel spullen in de koeltas. Nog even opfrissen en de auto in. Het NP gaat om 6:30 open. We rijden nu naar de andere kant van Uluru. Daar is het beste zicht met zonsopkomst. Ook nu is het deels bewolkt en helaas niet het geluk van gister. De zon komt achter de wolken boven de horizon. Pas na een tijoje vallen er enkele stralen op de rots.

Ook mooi, maar niet zo magisch als gisteren.

In de verte zien we dat de lichtval op Kata Tjuta beter is. We verlaten het uitkijkpunt en rijden naar Mutitjulu Waterhole. Daar ontbijten we lekker in de zon, toch nog wel fris. En we wandelen een stukje. Met de auto rijden we rond Uluru, af en toe stoppen we voor een wandeling of alleen om van het uitzicht te genieten. We komen ook bij het punt waar René 25 jaar geleden nog de rots op kon klimmen. Sinds 2019 mag dat niet meer, maar

het uitgesleten spoor blijft zichtbaar. Het bezoekerscentrum geeft verschillende informatie over de Aboriginals. En na koffie met gebak rijden we terug naar onze cabin. Tijd om bij te komen van het vroege opstaan.

Ondertussen schiet de temperatuur door naar meer dan 25 graden, maar ook de wind laat zich gelden: stormachtig. Er waait van alles rond, zand, takken maar ook een buitentent.

Rens en lise bergen deze vakkundig op bij de brandslang.

Nadat we geluncht hebben, stappen we opnieuw in de auto naar het NP. Dit keer een stuk verder het park in naar Kata Tutja (de Olgas). Niet een grote monoliet maar meer gesplitst. Het blijft hard waaien en de bewolking neemt toe. Maar de vliegen laten zich niet kennen en zoeken ons en masse op.

Rens blij met zijn netje, Ilse en René redden zich met een buff. We lopen door de Walpa Gorge. Deze blijft relatief vochtig en zo groeit er best wat vegetatie. Tegen de wind in lopen we terug. Met de auto rijden we nog naar Valley of the Winds maar laten de wandeling aan ons voorbijgaan. En omdat de bewolking steeds dikker wordt, wachten we ook niet op zonsondergang. Terug naar het resort. De auto tanken we vast af, de tassen pakken we in.

Morgen vliegen we naar warmere oorden.

Na regen komt ...

AUSTRALIË • 25 JUL 2025 •

28 °C

Die wolken bouwden op tot een nacht met heel veel regen. En ook nog forse wind. Onze cabin kon het goed hebben. Blij dat we niet in een tent zitten. Er zijn maar een paar diehards die zo overnachten, de meeste gasten hebben een camper of (4x4) caravan.

Op tijd ontbijten, cabin opruimen en bagage in de auto laden. We waren blijkbaar vroeg bij de luchthaven: zo goed als alles zat nog op slot. Ons vliegtuig is er op tijd, de vlucht naar Cairns verloopt rustig. Rens ontpopt zich tot chef bagage terwijl lse en ik de auto regelen.

Een Mitsubishi Outlander vervoert ons de komende twee weken. Ruimte zat. Lunch halen we bij McDonalds en bij Anaconda kopen we nog wat outdoor kleren. De jongen achter de kassa vraagt zich af wat we met een puff jack en regenjassen in het regenwoud gaan doen. Dat jack is voor later in NL. Die regenjassen hopelijk niet nodig. Langs de oceaan rijden we naar Port Douglas. Met alle palmen, kaketoes en hitte voelt het direct tropisch. Ook de zon is duidelijk aanwezig. We slapen bij Villa San Michele. Een soort van Melrose Place setting, appartementen rond de zwembaden. We zitten aan de achterkant met ons terras tegen de tropische achtertuin van de buurman. We doen de hoognodige was, eten bij één van de vele restaurants en halen nog wat boodschappen. Ondertussen vallen er een paar tropische buien, Rens en ik gaan nog even zwemmen, het water hier is zelfs voor mij warm genoeg.

Port Douglas

AUSTRALIË • 26 JUL 2025 •

28 °C

Geen wekker, net vakantie!

Toch was IIse voor 7u op pad voor een ochtendwandeling, voorbij sugar wharf de flaghill lookout trail die uitkwam op 4 mile beach. Klimmen, dalen en zweten en spelende walvissen in de verte.

Met verse koffie terug bij Villa San Michelle.

Daar is t nog donker bij terugkomst. Luie dag verder, massage, rondstruinen en einde middag een boottocht met de Lady Douglas op Dicksons Inlet. Drankje, snack en 2 kleine salties.

Met heerlijk Aziatisch eten bj Jade Inn, sluiten we de dag af. Morgen door naar waar het Great Barrière reef, cape tribulation rainforest kust.

Cape Tribulation

AUSTRALIE • 27 JUL 2025 •

24°C

Ik vond het best warm vannacht. Ilse en Rens leken er minder last van te hebben. Op ons terras lekker ontbijten. De auto stond nog op straat, maar om niet te ver hoeven te sjouwen reed ik hem de garage van de villa in. Beetje passen en meten, waarschijnlijk zijn de auto's in de loop van tijd groter geworden maar de garage niet. Bij de Coles kochten we de noodzakelijke spullen. Richting het noorden zijn er weinig winkels meer. We volgden de kustlijn en reden via de Captain Cook Highway naar Cape Tribulation. Waarschuwingen voor allerlei loslopend wild en stoomtreinen maar die zagen we niet. Met de ferry staken we Daintree river over. De weg slingerde omhoog naar Alexandra lookout en daalde weer naar

zeeniveau. Fantastisch uitzicht over het regenwoud en de oceaan. Verderop wandelden we over een boardwalk langs mangrove, zagen modderkruipers, krabbetjes en vissen.

We slapen in Fermtree Rainforest Lodge. We hebben een loft. Dus Rens over de steile trap naar boven. "Help, een plakkie plakkie"

. Die

kon de uitgang kennelijk niet meer vinden... even de weg gewezen. Rens ook weer blij.

Langs het strand gewandeld. Veel krabbetjes, kokosnoten en zandvliegjes of zoiets. Bij de Sandbar eerst een snack, potje pool en diner.

Terug op het resort super donker, mooi sterrenhemel.

De snorkelspullen staan klaar, morgen op tijd op voor tocht naar het Great Barrier Reef.

Mackay reef/Cay....GBR

• 28 JUL 2025 •

25 °C

Om 7.45u melden we ons bij Ocean Safari in Cape Tribulation. Lekker makkelijk, om de hoek van onze accommodatie. We gaan kennismaken met het Great Barrière Reef werelderfgoed op en onder water. (Een deel ligt ook op land nl).

Wetsuits passen...het blijft een gedoe. Later lopen we richting Myall Beach; waar in het water de gele zodiac in de branding met schipper Josh klaar ligt. Door het water heen, klimmen we aan boord.

En daar gaan we...richting Mackay cay en reef.

We zien nog geen andere boten op het water, daar houden we van. De snorkelbrillen babyshampoo-en we tegen het aanslaan van de glazen, de flippers zitten kl..., toch plonzen we al snel het heldere water in. Even wennen, we volgen gids Charlie in het begin, daarna ieder ons eigen weg. De onderwater wereld blijft bijzonder, de rust, de deining, de kleuren, de vissen, het koraal. Veel soorten en maten.

Het is nog laag tij, dus alles relatief dichtbij.

Dus opletten als je even rechtop wilde dobberen.....dat je met de flippers koraal niet raakt.

Ne dan zien Rens en IIse een schildpad.... We zwemmen stukje met deze gigant mee.

Prachtig!

Na 1 uur stappen we aan boord en dan vaart

Josh de boot bijna op Mackay cay...

Wit zand, azuur blauwe zee...waar anderen op het zand blijven, gaan wij opnieuw snorkelen.

René ziet dan ook een schildpad, die demonstreerde hoe hij naar boven ging om lucht te happen.

Een blue spotted stingray vinkten we ook nog af. Ilse dreef nog heerlijk als een zeester, René was bij met zijn keuze voor een vest met drijfvermogen, Rens was ook veel onder water.

Alledrie ontzettend genoten deze ochtend.

Op de tocht terug pakte Josh nog wat extra golven voor de kick.

Het regenwoud kwam steeds dichterbij, en de volgende groep stond al klaar op t strand.

We plonsten van de boot af en liepen terug over het strand.overweldigend was het. Zo dankbaar....

Bij turtle rock café lunchen we nadat we uit de wetsuits gewurmd hebben. Deze hadden we niet willen missen, het is hier toch winter hè.

Tijdens de lunch horen we veel geluid uit de bomen komen....geen vogels, wel flying foxes !

En veel!!! En groot, als ze hun vleugels uitstrekken...,woW.

Daarna zwemmen René en Ilse nog ff bij Ferntree rainforest lodge, waar we slapen.

De middag chillen we verder en laten elkaar foto's zien vh snorkelen.

Dan bedenkt Ilse dat die flying foxes na de zonsondergang misschien wel massaal op voedseljacht gaan. Dus daar zaten we op de stoep te wachten. Wat een geluid (lees herrie) maken ze. Hoe dichterbij zonsondergang

(18.04) hoe onrustiger ze werden. Ze gingen niet massaal vliegen, een aantal wel. En dat was prachtig in die invallende duister.

Via Atherton naar Cardwell

AUSTRALIE • 29 JUL 2025 •

29 °C

Vandaag staat er een langere reisdag op het programma. Toch vindt Ilse eerst nog tijd om naar het strand te gaan voor een

zonsopkomst. Helaas teveel wolken. We ontbijten in ons huisje, sjouwen de spullen naar de auto en gaan op pad. De eerste paar druppels worden al snel regen. Tot aan Mossman is de weg bekend van de heenreis.

We rijden in één ruk terug naar de ferry. Op de hoogste punten van de rit rijden we door flarden bewolking. Echt uitzicht hebben we dus niet. Bij de ferry kunnen we haast direct de boot op. In Mossman stoppen we voor koffie en gebak bij Temptations Café.

Via de Atherton Tablelands, het hoogland achter de kustlijn rijden we naar Cardwell. Als uiteindelijk de zon weer gaat schijnen, constateren we dat we vanaf nu met de zon in de rug rijden. Dat is toch wel echt prettig. Het glooiende landschap is groen, maar echt veel volk is er niet. Wel geregeld

wegwerkzaamheden waar het verkeer om-en-om kan passeren. Vroeger stond er een man of vrouw met een stop/ go bord. Nu bedienen ze een afstandsbediening van een verkeerslicht.

Op de ene plek hebben ze een comfortabel wachthuisje op de andere plek is er niet meer dan een paraplu.

We rijden een stukje om voor een waterval en verderop voor een supergrote curtain fig tree.

In The Big Pub in Malanda lunchen we heerlijk (veel). Het dorpje heeft een authentieke uitstraling. Daarna volgen we het waterfall circuit om op 3 plekken nog meer watervallen te zien. En vandaag blijkt dat al dat smalspoor wat zo ongebruikt lijkt, toch echt in dienst is.

We zien ontzettend lange treinen volop suikerruit vervoeren. Het gaat niet snel, maar

het is effectiever dan een sliert vrachtwagens.

Het laatste deel van de reis is een stuk saaier.

Meters maken.... Het hotel in Cardwell is klein, heeft ook meer weg van een motel. Maar de kamer(s) zijn hip gerestyled. De bedden zijn goed. We krijgen gratis ontbijt pakketjes en complimentary drinks. Het dorp is klein en ligt in een lijn langs de snelweg. Nou ja, een rijbaan per richting. Maar je mag wel 100 km/u buiten de bebouwde kom. Ook hier een flinke portie eten. Rens gaat vast naar de kamer, llse en ik lopen nog even een stukje langs de weg.

Nelly Bay

AUSTRALIE • 30 JUL 2025 •

29 °C

Het startte goed vandaag, half één 's nachts ging het brand alarm af. Waar Ilse en René al wakker waren voor het afging, sliep Rens er heel even door heen als een vastberaden beer

met winter slaap, maar gaf uiteindelijk toch toe aan het keiharde piepende geluid. Na het uitgeschakelden van het brandalarm had iedereen de trein naar dromenland weer

weten te vinden, al had René de trein gemist...

Die ochtend ging de wekker 7:15 IIse en René werden wakker, en ja Rens sliep er als een vastberaden beer met winter slaap doorheen.

Toen iedereen wakker was werd er ontbeten werden de laatste spullen ingepakt en vertrokken we uit Cardwell. Onderweg naar

Townsville spotte Rens langs de weg een

Walibi gras etend naast het spoor.

Voor dat we de boot op gingen zijn we gestopt bij een gigagantisch winkel centrum, om de laatste boodschapjes te doen en lunch te halen.

Toen gingen we op de boot onder naar magnetic island. De boot voer met een snelheid van heb ik jou daar, traaaaadag als maar zijn kan. Zo traag dat we zelfs werden geschommeld, dus als oplossing tegen wagen ziekte besloot Ilse te gaan slapen.

Aangekomen in de haven en van de boot afgereden, gingen we op weg naar het hotel, waar we al snel weg gingen omdat de sleutel er nog niet was.

Na wat drinken en een ijsje op het strand gingen we naar het hotel, waar deze keer na wat gebel wel een sleutel was. Eenmaal binnen met alle spullen was het even uitrusten en dan klaar maken voor koala's spotten.

Tijdens de "hier heb je een grote kans op koala's" wandeling zagen we vanaf een uitkijkpunt Arthur bay een mooi strand met prachtig water. Verder op de wandeling kwamen we een vrouw tegen die ons verloste, een paar honderd meter verder op zit een koala in de boom! We liepen er rustig heen,

want we hoeven ons geen zorgen te maken over een verplaatsende koala. Toen eenmaal daar smolt Rens van geluk, schattig en klein vond hij. "Ik had ze groter ingeschat." Zei hij.

Na twee honderd nog wat foto's liepen we verder, waar we uiteindelijk voor een elle lange trap besloten om te keren en voor het donker thuis te zijn, op de terug weg de koala gedag zeggen, avond eten en de polar steps schrijven.