Pico

René en Rens droppen de auto in haven van Horta, Ilse loopt daarnaar toe langs de waterkant. En ziet o.a. de pier met tekeningen/schilderwerken die zeilers maken voor de oversteek. 

Met de ferry van Atlantico-line varen we in half uur naar Madalena, Pico. Het volgende eiland wat we gaan verkennen. Eerst boodschappen, dan rijden we via noordkust tussen de wijngaarden met zwarte lavastromen muurtjes ri Prainha. Een deel is cultureel erfgoed, o.a. Lajido en Cabrita. Huisjes van lavastromen, gekleurde luiken, bolle dakpannen. 

Zo anders dan op Faial. 

Onze accomodatie Barrocas do Mar verrast ons. Riant, luxe en een majestueus uitzicht over de noordoost kust en aan de overkant vh water Sao Jorge. 

We zien de wolken zakken over de kam van de berg…de vegetatie is ook zo groen. 

De zonsopkomst pikken we de volgende ochtend mee, van achter Sao Jorge laat ze zich zien. Ondertussen blijven we in actie modus, want om half 9 moeten we aan zuidzijde eiland zijn. De wolken zakken verder, we rijden dat stuk met nauwelijks zicht door bewolking en regen. In Lajes do Pico is het helder. Gelukkig want vanochtend varen we met Futurismo. Opnieuw een zodiac, 600 pk en een wilde zee. 

Deze tocht ook adrenaline dus,  wat betreft klappen op het water en de zeedieren: potvissen, pilot whales (grienden) en spotted dolfijnen. 

Het dorpje is leuk, keurig in de verf, dat zagen we eerder nog niet. 

We rijden stuk oostwaarts bij Sushi mar Terrace, de lekkerste sushi met vis van de dag ooit. De bun bao en buikspek smaken ook. Gelukkig zitten we binnen, water komt met bakken uit de lucht. 

Jammer want het uitzicht moet super zijn. 

René rijdt de route via oosten eiland naar huis, door de bewolking, de anderen slapen. 

‘Thuis’ chillen we op bed, bank en in de jacuzzi. 

Geen beter leven dan een goei!

We krijgen bericht dat onze excursie door lava tunnel bij Gruta de Torres morgen niet door gaat vanwege veiligheidsrisico’s. Jammer. 

Al lezende kom ik bij andere grot terecht: Furna do Frei Matias. Ergens achter een hek, parkeren naast de weg. 

Vandaag gaan we ervoor, via Sao Roque de Pico steken we het eiland van noord naar zuid over. Weersomstandigheden beter dan gisteren. 

Halverwege rijden we de langste rechte weg vh eiland, met zicht op een heldere Pico. De top van 2351 mtr zien we. De verschillende kleuren en daarmee waarschijnlijk materialen zijn fascinerend. Verder op zien we auto’s geparkeerd staan naast de weg en dat genoemde hek. 

Stevige schoenen aan en op avontuur. Niet te missen zeggen mensen die terug komen lopen. Dat klopt. 

We kijken een begroeid gat in, met smalle paadjes. We zakken af…..wow….vooral als we terug omhoog kijken. Tussen de begroeiing door zien we de rand van de grot en de blauwe lucht. Echt zo gaaf en haast onwerkelijk. In de grot zien we een brug, geen zaklamp mee dus moeten we het doen met de telefoon. Er is nog een grot. Of eigenlijk tunnel. Deze gaat verder en verder. Ilse bekijkt het vanaf de ingang terwijl Rens en René steeds een stukje dieper gaan. Soms moet je gebukt lopen dan sta je weer in een grote ruimte. Hoewel het einde nog niet bereikt is, we hebben ook geen idee hoe ver je nog door kan, keren we toch om. Boven vertellen de mannen Ilse dat ze toch ook echt een stukje naar binnen moet gaan. Dat doet ze, inderdaad een mooie ervaring. Langs de flanken van de Pico rijden we naar de zuidkust. De koeien staan op soms steile weilanden omheind met muurtjes van lavasteen en kijken ons na. Gekke toeristen zullen ze denken, want de weg heeft zijn beste tijd gehad. Veel gaten. We maken weinig snelheid maar komen op een enkele boer na, niemand tegen. In Sao Mateus kunnen we wat eten. Alles behalve toeristisch, maar wel lekker. Ons Portugees blijft minimaal, de eigenaar spreekt nauwelijks Engels. Maar toch komen we er samen uit. We rijden daarna langs de wijngaarden, ook weer tussen de muurtjes van lavastenen, terug naar de accommodatie. ‘s Avonds rijden we naar het dorp om wat te eten. Ilse duikt nog even in het natuurlijke zwembad voor afkoeling. 

De laatste dag op Pico gaan we de Estrada Transversal rijden. Eerst weer omhoog dan over een soort van hoogvlakte rijden we een rondje langs kraters en kratermeren. Ook mooi uitzicht over kustlijn. Alleen komen de wolken snel opzetten/neerdalen en rijden we opeens in de mist en soms forse regen. En ondertussen maar weer de gaten in het wegdek zien te ontwijken. Toch blijft het bijzonder. Daarna is het tijd om in te pakken. De poezen rond de accommodatie krijgen van Rens nog wat aandacht. We checken of de huis hagedis nog ergens binnen is en niet stiekem in een tas is gekropen.