Faial

Dit jaar brengen we onze zomervakantie door op de Azoren. 
Wil je korte versie? 
Lees verder bij: TAP
Ons pre-covid plan werd aangepast en vrijdag 19 juli was het zover. Bij het opstaan hoorden we op de radio over een wereldwijde computerstoring door een software update. Schiphol zou ook last hadden, hoe of wat nog onvoldoende bekend. Rugzakken op en we treinden naar Schiphol. Daar in vertrekhal 1 stond iedereen schouder aan schouder met eigen vraag:,wat nu? Onze vlucht was geannuleerd en René sloot aan in rij voor infobalie met minstens 100 mensen voor hem. Na zo’n 3 kwartier een sms van SATA, we waren omgeboekt op vlucht naar zaterdag. Nu al blij met onze keuze van start met 2 nachten op Sao Miguel. 
Na lunch weer naar huis:,Tour kijken, dutje, uit eten en naar de bios. Inside out 2 was leuk. Lekker slapen in eigen bed en lamballen tot vertrek naar Schiphol. 

TAP bracht ons zaterdag 20 juli via Lissabon naar Ponta Delgada op Sao Miguel. Twee nachten daar, werden 7 uur in de Azorean Urban lodge. Goede bedden en schoon. 
Zondagochtend 21 juli om 6.15u naar vliegveld voor vlucht naar eiland Faial. Vaste taxi prijzen, €10 zonder bagage, want die was op t vliegveld gebleven. 

In stijl (met vertraging) vliegen we met een propeller vliegtuig van Sata over Pico naar Faial. 

Onze bagage rolt ook van de band en na ophalen van de huurauto rijden we ri Horta. 
De weg is slecht, wat we verder zien bevalt ons. We zijn blij dat we Casa Mouzinho (om de hoek van Porto Pim’s Baai) meteen in kunnen. Want we zijn toch wel brak. 
Lunch aan de baai en daarna breakdown. 
Het is warm en zijn blij met airco. We zwemmen nog in de baai, snorkelen valt wat tegen. Dus verplaatsen we ons naar Praia de Rainha. Vulkaan strandje zeg maar. Rens snorkelt in de poelen en ziet veel moois. 

Na een goede nacht starten we de dag op het water, we varen met Naturalist in een zodiac de haven van Horta uit op zoek naar sealife, dat lukt we zien sei whales, spotted dolphins, bottlenose dolphins, Portugees oorlogsschip en een sea leather back turtle. Tevreden weer aan land, en net als vele zeilers die op hun tussenstop tussen USA en Europa vasteland, lunchen we bij Peter Sport. 
Deze pub bestaat inmiddels ruim 100 jaar, dat zie je ook aan de snuisterijen die er hangen. En de briefjes waar mensen een boot zoeken om mee op te stappen, liefst binnen paar dagen. 
Laat in de middag rijden we nog naar Morro Castelo Branco. Een giga vulkaan kegel met afgeplatte top. Daar gaat de koeltas open. Heerlijk, wat een uitzicht. 

De volgende ochtend zitten we op tijd in de auto, het onbewolkt en dat komt goed uit. We slingeren langs wegen met prachtige bloemen en planten omhoog naar de Caldeira de Faial. Een vulkaan krater die 400000 jaar geleden gevormd werd. 2 km doorsnee, 400 mtr diep. 

We verbazen ons over hoe groen het is….en we horen om ons heen hoe lucky we zijn met zo’n goed zicht. 
We starten onze wandeling rondom….smalle paadjes, steeds een ander zicht op de krater. Vulkaan Pico op het andere eiland staat te pronken. 
Ilse besluit na eerste deel toch om te draaien. Wandelstokken vergeten, en toch onzekerheid. De mannen lopen door. Echt over de kam en tussen de hortensia’s. 
Na 6,8 km zijn we weer samen bij klein kapelletje. We kijken van boven op de parkeerplaats, wij waren auto nummer 10 eerder die dag, dat aantal gaat nu ri 75. 
We missen de openbare toiletten van Canada, dus stoppen later voor baño ecologisch. We besluiten via de oostkant vh eiland terug te rijden. We picknicken bij
Parque de Cabouco, leuke plek waar bbq-en ook mogelijk was. Helaas. 
Daar wel wc’s overigens. 
Onderweg zien we de prachtige dorpjes een stuk lager liggen. 

Laat in de middag snorkelen we aan de andere kant van de baai, dat loonde meer. We zwommen onder de boog langs waar tot halverwege jaren 80 de walvissen naar binnen werden getrokken om verwerkt te worden. Het was vooral te doen om de olie. 

Faial wil je niet verlaten zonder het meest nieuwe deel vh eiland te zien: bij Capelhinos. De vuurtoren stond er al een tijdje, hoog op de klif aan de rand vh eiland. In 1957/ 1958 kwam veranderde dat door een vulkaanuitbarsting die onderwater begon en later boven het wateroppervlak kwam en 13 maanden duurde. De vuurtoren staat sinds die tijd niet meer aan de rand vh eiland. We beklimmen de vuurtoren en verbazen ons over de oppervlakte die er bij gekomen is. 

Op de terugweg zwemmen we bij Varadouro, een van de vele zwemplaatsen op het eiland tussen de lava rotsen. Met een gemetselde tunnel, waar de golfslag doorheen dendert. Wat een kracht zeg! Vooral de jeugd geniet van dit golfslagbad.